امسال ماه رمضان برای کار شوهرم، به همراه چند تا از دوستاش آمدیم ارومیه. شهری که از اذان صبح تا اذان مغرب ۱۶ ساعت و ۵۹ دقیقه طول روزهداری اش طول میکشد.ما خانم ها با هم غذا درست میکنیم و فیلم میبینیم و یکی مون درس میخونه و دیگری با گوشیش بازی میکنه و منم مشغول کارای خودم و اون یکی هم خونه رو مرت

من و سیگار؟؟؟ اصلا همه میدونن من چقدر از سیگار و قلیون و ... بیزارم، یعنی متنفرم، همه میدونن. یعنی شده لبم خورده به قلیون حالم بد شده.... اما...امروز سوم ماه رمضون؛ در راه منزل یکی از دوستان به صرف افطار و شام.از درد دندون بی عقلی داشتم هلاک میشدم. شوهرم میگفت "بریم خونه، عنبر نسارا دود بدیم خوب می

روز دوشنبه اول خرداد هیئت هفتگی رفقا خونه ما برگزار شد. غذا هم الویه بود. خیلی خوش گذشت. هم به خانما هم آقایون. حیاط و حوض فیروزه ای هم به بچه ها...از همون اول که نشستیم درد و دل های سیاسی شروع شد و البته مهم نیست که چیا رد و بدل شد.اما مهم ترین چیزی که باید یادداشتش کنم اون تکون و ضربه ای بود که